Grenzeloos Genieten naar Georgë

TIP : waar zijn we? zie HIER waar ik ben
Laatste nieuws op eenpersoonsmotorrclub.waarbenjij.nu en op polarsteps.com/eenpersoonsmotorclub.
Jaren geleden: idee om naar Georgie te rijden, grens tussen Bekend en Onbekend, overgang van west naar oost. 
2013 Gesprek met een BWM rijder op de motorbeurs. Kriebel
2014 Gesprek met een Ducati rijder op de motorbeurs, deze man ging zelfs naar Afganistan. Pamir highway. Wow.
2015 Wat te doen: Marokko, Patagonië, Rusland, Georgië?
2016 Selectie gemaakt van reisorganisatie en datum, net niet genoeg geld. 
2017 Idee om te gaan boeken, net niet genoeg tijd. 
2018 Net op het moment van tekenen werd ik gestrikt door een klant, morele verplichting, niet gegaan. 
2019 Wilde boeken, blijkt de reis niet meer te bestaan. Nou, dan organiseer ik het zelf. Ik bedoel, dan gaat de eenpersoonsmotorclub eensgezind aan het werk. 

2019 wordt het jaar van de grote motorrit naar Georgie. 
In eerdere verhalen is al te lezen dat het idee een paar jaar oud is. Telkens kwam er wat tussen, maar dit jaar niet meer! Er is een potje gevuld met geld dat we kunnen besteden en er is ruimte gemaakt in de agenda’s, die dit jaar geblocked is voor de grote reis.
 
Op 6 februari hebben we de vliegtickets voor mijn vrouw geregeld.15 juni komt ze aan in Tblisi en 29 junivliegt ze terug. Ikzelf heb nog geen zekerheid want hoewel ik probeer om de motor via een transporteur te laten repatriëren heb ik nog geen transporteur kunnen vinden. Dus zou het kunnen dat ik moet terugrijden.
Het regelen van transport cq het bepalen van de uiteindelijke route staat voor komende weken op het programma.
 
20 februari
Met veel plezier ga ik naar de Motorbeurs en praat op diverse stands over transport en verhalen. Ik krijg weer wat tips, koop een paar kaarten van de Balkan en ik heb een Off-road training geregeld bij Albert Oosting van Adventureshield. 
 
5 maart 
Uiteindelijk heb ik transport voor de motor geregeld via Slava Tavartkiladze van Slavatours. We regelen de (aan)betaling en ik kan verder met de planning.
Via Georgia-Airlines regel ik een ticket terug in hetzelfde vliegtuig als Odile.
In juli ga ik wel weer de motor ophalen in Ulm (D).
 
13 maart 
Via MyRoute zijn we uitgenodigd voor een webinar van Paul van Hooff die met zijn Moto Guzzi uit 1975 van Amsterdam naar Tokio is gereden en daar een smakelijk verhaal over vertelt. Drie uur lang zitten we aan het beeldscherm en smullen van (ons biertje en) zijn verhalen.
 
17 maart
We gaan naar een presentatie van Kees en Paul, 2 mannen die als “team Bikredreams” met een door MotorTrails Amsterdam georganiseerde reis naar Kirchizie zijn geweest. Hun half humoristische filmpresentatie werd bijgewoond door knap veel familieleden. Maar echt tips of goede contacten heb ik er niet aan overgehouden. 
 
3 april 
Via Slava krijg ik de adressen voor drop off en pick up van de motor.
Via Willem en Erik van MotortravelTbilisi, twee hollanders die motoren verhuren en motorreizen organiseren in Georgië, krijg ik het nummer van Ana. Zij verhuurt haar 4x4 Mitsubishi Pajero aan ons voor twee weken. Top!
Ook regelt Ana een kamer voor ons via een vriend voor de eerste dagen dat we daar zijn. Prima!
 
6 april
Samen met Jacklien van de overkant maak ik van een oversized autohoes een lichtgewicht motorhoes die ik wil gebruiken als ik onderweg de motor even wil parkeren. Immers, als de motor glimmend en wel bepakt en bezakt ergens staat, zal hij ongewenst de aandacht trekken. Als hij daarentegen afgedekt staat, denk ik, zal iedereen er aan voorbijlopen.
Dankjewel Jacklien! Kus verdiend.
 
7 april 
Er is een open dag bij motoport Zelhem met stands van onder andere Rob en Dafne. Omdat ik geen reis bij hen boek willen ze mij geen tips of zo geven, beetje flauw. Wel raak ik geanimeerd aan de praat met Renzo Engbers die samen met een collega een “eenmaal in je leven” reis gemaakt heeft in Zuid Amerika. Ik begin nu echt zin in mijn avontuur te krijgen.
 
13 april schokdemper lek, rene helpt
Vandaag ga ik eens passen en meten met de bagage. Ook wil ik eens kijken of ik van een stukje plastic (polyetheen) een soort spatlap kan maken die de achterband moet beschermen tegen opstuiterende spijkers en schroeven. Als ik de motor op de oprit heb gezet en een klusbroek heb aangetrokken zie ik even later een klein plasje midden onder de motor. Water? Nee, het voelt en ruikt naar fijne olie. Een korte inspectie leidt tot de constatering dat de achterdemper lek is. Flamoes nog aan toe.
Ik bel vriend Rene voor advies. Hij denkt dat het beste is om een tweedehands demper te kopen omdat revisie gewoonlijk duurder is.
OK, dat gaan we doen. De rest van de zaterdag probeer ik via dealers, garages en internet een tweedehands demper te regelen. Uiteindelijk lukt dat via Motorparts-Online. Lees verderop over mijn ervaring.
 
15 April Omdat ik toch nieuwe banden bij mijn vaste leverancier Boks Motyre wil laten leggen, regel ik met Wim dat we het omwisselen van de demper en de banden tegelijk gaan doen. 
Samen kiezen we voor de nieuwe banden voor de Conti TKC70, goed in de regen, lange levensduur, redelijk grof profiel voor losse ondergrond. 
Zodra de schokdemper binnen is zal ik de motor komen brengen.
Tussendoor komt mijn vrouw met het nieuws dat haar auto niet wil starten. Ik sluit de acculader aan: de auto start wel maar slaat niet aan. Garage gebeld, ze komen morgen kijken.
 
17 april 
Op zaterdag de 13e heb ik de schokdemper besteld, zondag kreeg ik al een email met eenTrack&Trace code. Maar tot op vandaag woensdag 17komt hier geen informatie bij. Ik mail en bel want de tijd begint te dringen. Immers is vrijdag goede vrijdag en dan het lange paasweekend en volgende week woensdag heb ik die offroad training in Drenthe.
Eindelijk krijg ik bericht: donderdag zal het pakketje aankomen.
Als ik Wim dit wil vertellen hoor ik via zijn voicemail dat hij vanwege ziekenhuis bezoek (??) de rest van de week niet de hele dag aanwezig zal zijn. Later in de middag krijg ik Wim aan de lijn en gelukkig betreft het zijn bezoekjes aan een patient. De operatie aan mijn motor kan gewoon doorgaan.
Ik besluit om mijn fiets alvast bij Wim neer te zetten zodat ik de motor bij hem kan achterlaten en toch naar huis kan. Als ik de fiets uit de auto pak zie ik dat er twee spaken gebroken zijn en er zit een slag in het wiel....die moet straks naar de fietsenmaker.
Tussendoor belt de Garage over de auto van mijn vrouw: ze kunnen het probleem niet vinden dus de auto moet naar de dealer.
 
18 april schoks ontvangen, rot, roest, vast, revisie gepland HK
Het is witte donderdag, ik ben thuis aan het werk als de koerier een doos komt brengen. Meteen knoop ik de doos op de motor en rij naar Wim. Als we de doos open maken komt daar een stuk verroest metaal uit met vastzittende verstellingen en een stoterstang met krassen. Wat nu? Ik ken maar één goede vetrouwde schokbreker specialist en dat is HK Suspension in Tiel. Dus meteen Edgar gebeld en hij geeft aan dat als ik nu meteen beide schokbrekers kom brengen, mijn oude lekke en deze verroeste, dan zal hij kijken wat mogelijk is en eventueel iemand te laten overwerken. Dat hebben we dus geregeld en gedaan. Dinsdag na pasen ligt de schokbreker klaar.
 
Paasdagen
 
23 april 
Dinsdag ochtendrij ik naar Tiel om de schokbreker op te halen. Edgar laat weten dat hij nog nooit zo’n rotte demper heeft moeten reviseren. Dat bericht zal ik samen met mijn claim aan Motorparts-online doorgeven. Gelukkig zijn het tovenaars bij HK dus de schokdemper ziet er nu goed uit. 
Bij Boks Motyre is Wim al klaar met de montage van de banden en begint meteen met hte vakkundig monteren van de demper. Ik heb een andere afspraak maar kom ‘s middags de motor weer ophalen.
Gelukkig had ik een klein potje voor ongeplande kosten, maar met de kosten voor montage, demperrevisie, twee keer naar Tiel, banden, twee spaken en reparatie van de auto van mijn vrouw is dat potje een soort van leeg.
Maar de offroad training kan morgen beginnen!
 
‘s Avonds kijken we naar het programma “De gevaarlijkste wegen”, dit keer keien en rotsen in Turkije. Mijn vrouw vraagt of ik ook een food-blog wil schrijven tijdens mijn reis. Wellicht een goed idee.
 
24 april tassen gevuld, helm met vlammetjes
Bagage op de motor geknoopt, her en der door een stuk gras en klinkerwegen, helm ophalen bij Pronto-Print (met streepje ertussen) Robert en Eric goed werk verricht.
Thuis opnieuw knopen, ben benieuwd of het door Albert Oosting wordt goedgekeurd.
Rij binnendoor naar Witteveen. Het blijkt dat ik gewoon onderweg kan telefoneren als mijn telefoon weet dat de Tomtom mijn headset is. Onderweg zie ik twee keer een offroad weggetje, het blijken zandpaden die ik met de zware en volbepakte R1200GSA wiebelend en zwabberend bedwing. “Als we dat maar niet de hele cursus gaan krijgen”, bedenk ik.
Voor het hotel in Witteveen ontmoet ik de overige 5 cursisten, elk met een veel lichtere machine en noppenbanden. Behalve één, die ook met een R1150 met (lege?) koffers aan de start komt.
Na de intro, waarbij Albert ons de bandenspanning laat verlagen en uitlegt hoe je op de motor moet staan, gaat het richting de eerste oefeningen. 
En jawel, voor we het weten rijden we de eerste Drentse zandweg op. Of in mijn geval “de zandweg in”, want ik trek diepe sporen en weet tenauwernood overeind te blijven. Als we op een kruising komen stoppen we en worden er pionnetjes in de grasberm gezet. Eén van de mannen met een semi-crossmotor komt op me af en geeft mee een high five: “je bent nu al een held hoe je over het zand bent gereden” zegt hij met een grijns. Het neemt mijn hoge hartslag en zweet op mijn voorhoofd niet weg, maar het geeft wel degelijk iets meer moed.
Na wat slalommen op het gras, wat gemakkelijk gaat, moeten we draaien op de zandweg, dan gas geven en remmen, weer keren op het zand en dat een paar keer overnieuw. Bij de eerste bochten, die goed gaan, geef ik een yell van trots. Daarna gaat het tweemaal fout omdat ik een keer te weinig gas geef en te langzaam rij zodat de motor blokkeert, de andere keer omdat ik te snel de koppeling intrek en de motor tractie verliest. Beide keren sta ik stil en val om. Met wat extra hulp zetten we mijn pakezel overeind. Geen schade en de bagage zit nog vast. Knoopkunst goedgekeurd. En door. Het is 25 graden, de zon schijnt, en iedereen heeft het zweet op het rode hoofd staan. Prachtige dag.
Onderweg naar het volgende oefenterrein, waar meer grind, hard zand en asfalt ligt, moeten we weer over een diep en mul zandpad met hoge grasbermen. Na 200 meter hapt mijn voorwiel in de berm en “Grrrr” daar lig ik weer, met de motor ondersteboven met de wielen omhoog. Na nog geen 2 minuten komt Albert teruggereden stapt af en complimenteert me met de woorden “Kloteriger dan dit kan hij niet liggen”. Samen draaien we de motor en beuren we hem overeind. Ik besluit over de weg om te rijden, we zien elkaar zo meteen weer. 
Het volgende uur oefenen we rijden op grint, remmen en bocht maken van grint naar asfalt en weer terug en nemen we een aardige route over een smal bospad over takken en door kuilen. De kleine stukjes mul zand, tsja die horen er bij. We komen op een terras voor koffie en even bijkomen.
Vervolgens gaat het richting crossbaan. Op het grote parkeerterrein, dat gemaakt is van gebroken asfalt op een zandlaag, leren we gas geven en beperkt driften. We moeten over stoepbanden en boomstammen en autobanden. Als ik aan de beurt ben pakt Albert enthousiast zijn camera: “Dat moet ik vastleggen, springen met een volbepakte motor”. Het blijkt dat ik met twee wielen loskwam. 
Aan het einde van de dag moeten we door een keienbed: een pad van niet meer dan vijf meter maar met grote oneffenheden die ik met moeite de eerste keer bedwing. “Iets meer de koppeling gebruiken!”, roept Albert me toe. Als ik daar bij de volgende keer op focus raakt mijn voorwiel een grote kei, ik raak uit balans en daar lig ik, voor de vierde keer vandaag.
Het is welletjes, ik wordt moe en ben niet meer zo snel om onbalans op te vangen. Eén voor één stoppen we allemaal en kijken nog even naar Albert die laat zien hoe het moet. 
We rijden terug naar het hotel en eten gezamenlijk een diner dat helemaal op gaat, alleen wat restjes mayonaise blijven over. Buiten begint het te druppelen. 
Zo rond half negen neem ik afscheid en zie links en rechts donkere wolken. Daar zou nog wel eens wat regen uit kunnen vallen. Mijn voorremhandle lijkt onderweg steeds harder te worden,  wat ik vreemd vind. In Hoogeveen koop ik alvast twee blikjes bier die ik straks thuis wil opdrinken. De voorrem lijkt weer normaal.
Op de A28 van Hoogeveen richting Meppel zie ik links, boven Zwolle, enorme zwarte wolken met fantastische lichtflitsen van bliksem die soms secondenlang de weg verlichten. De bliksem komt steeds dichterbij. Links, rechts, vlak voor me slaat hij door de wolken en soms naar beneden. “Flitss, knetter”, fel wit licht net voor me. Ik neem me voor om die bui bij een pompstation af te wachten. Maar ik ben te laat. Net bij Meppel, nog vijftien kilometer voor een schuilplek, barst het noodweer los. Enorme regendruppels kletteren op mijn helm, armen en maken de weg drijfnat. Voeg daar het spatwater van auto’s en vrchtwagens bij, plus lichtflitsen en nog meer regen en je rijdt in een vijver waarin je niets meer ziet. Ik kan alleen nog de achterlichten van een vrachtwagen volgen tot aan het pompstation. Druipend stap ik af. Zo slecht weer heb ik nog nooit gehad. Mijn handschoenen zijn doorweekt en ik heb een paar druppels in mijn onbedekte nek, verder ben ik droog. Van de heerlijke 22 graden zijn er nog 10 over en de wind plus regen slaan keihard over de weg. 
Na een kwartier waag ik het er weer op. Het regent minder hard maar ik besluit achter andere autos aan te rijden vanwege het slechte zicht. Pas bij Apeldoorn wordt het droger en voer ik de snelheid op. Het regent nog steeds en er staat een flinke wind. Ik wil naar huis.
Eenmaal thuis haal ik de bagage van de motor: de inhoud is droog! Na een douche neem ik het eerste blikje bier. Dat is het einde van een dagje extreem motorrijden. Met dank aan Robert voor de helm en Albert voor de offroad motortraining.
 
29 april
Na een druk weekend met Koningsnacht, Koningsdag en een Happen&Trappen eetfestijn met de ex-tennismaten heb ik vanmiddag even tijd om naar de motor om te kijken. En inderdaad: de voorrem loopt aan. Bij het bestuderen brand ik mijn pink aan de uitlaat. Morgen even met Wim bellen.
Ik fabriceer maar even een extra stootrubbertje aan de middenbok om de pijn te vergeten.
 
30 april
Wim gebeld over de aanlopende voorrem. Ik vertel hem over de training en hij komt met de fabuleuze analyse: het handle komt waarschijnlijk tgen het omgebogen handkapje waardoor de retourstroom van remolie blokkeert. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn. We controleren wel nog even de blokdikte en bandenspanning. Alles weer okay.
Wel repareer ik met Erwin van Autoservice Polman de rubber mof die het cardan beschermt. De kleine scheurtjes zijn weer dicht.